شب پر ستاره یوسف سلمانی

شعله‌ی نگاهت ، مهتاب شبم شد

تو عمق شکستن ، مرهم قلبم شد

اون حسی که یک عمر ، تو قلبم محبوس بود

تو تردید و رفتن ، دلیل صبرم شد

تو باغ نفسهات ، یه عالم ترانه‌ست

رو هر موج موهات ، یه رقص شبانه‌ست

اگرچه مطرودیم از باهم شکفتن

نگو که جدایی رسم این زمانه‌ست

شب دشت موهات ، شب پر ستاره‌ست

تو قعر شکستن ، یه عمر دو باره‌ست

تو قعر شکستن یه عمر دوباره‌ست

توی آخرین لحظه‌ی نا امیدی

تو کابوس و وحشت ، تو ترس و پلیدی

مث یه فرشته درونم تَنیدی

هنوزم مث قبل ، پر از بغض و دردیم

نگو که باید با این احساس بجنگیم

نگو که محکومیم به از هم گذشتن

بیا با شهامت به هم دل ببنیدم

بیا با شهامت به‌ هم دل ببنیدیم