دیوونه وار پارسا

از تو جا موندم ولی باز می‌خندم

من با این زخمای تازه هنوزم می‌رقصم

تو رفتی و خونه ساکت شد

مثل عکس رو دیوار، بی‌صدا

من موندم و چشمای خیس

که جا خورد از ماجرا

کف کفشام پرِ خاطره‌ست

کوچه هنوز اسم تو رو داره

هرچی می‌رم، باز می‌افتم

این دلِ لجبازم نمیذاره

ولی شب که می‌رسه

نبضم تندتر می‌زنه

از تهِ بغضِ خودم

یه صدا میگه بمون

من هنوز سر پام

با همین زخم تو

تا ته این دره میرم

نمیشکنم

دیوونه‌وار دلم می‌خوادت

دیوونه‌وار تا صبح میپامت

دلِ من دستِ تو

دلِ من بازم گُمته

هر پیامِ نخونده

مثل خنجرِ آرومه

تو نیستیو عطرِ تو

توی اتاقم معلومه

من ازت دور شدم، آره

ولی از خودم نه

هرجا می‌رم، ردِّت

می‌کشه منو سمتت