دلربا بارن جباری

صنما به دلربائی تو یگانه دلربائی

دل هر دو‌ عالمی را تو به غمزه می ربائی

تو چو غنچه ای شکفتی به درون خانه ی دل

بشکافت خانه ی دل که تو اندرون در آئی

رخ تو شبی به جای مه آسمان درخشید

که ز دیدگان فرو شد ز تلالوات ضیایی

به شب وصال بلبل تو مشایعت نمودی

که زخانه تا بر دوست ز تو بود رد پایی

تو چنان گلی که گلها همه بر تو سجده آرند

تو چنان رکوع نمودی که خدا کند ثنایی

به گمان بد گمانان تو بدور از خدایی

به بیان یاوه گویان تو خود خود خدایی

به یقین »عاقل« اما که مطابق است با حق

تو خدا نئی و لیکن همه کاره خدایی